De schoonheid van verval.

Recent met een vriend een bezoek gebracht aan het Mekka van de Urbex; België. De stilstaande hoogovens van Luik stonden op ons programma. Het bedrijf ontstond in 1842, werd eind vorige eeuw overgenomen door ArcelorMittal en werd in 2014 stilgelegd.

Na even zoeken vonden we de ingang. Het was doodstil hier, alleen het geklepper van een paar golfplaten was te horen. Later liepen we nog een paar Belgische Urbexers tegen het lijf.

Een interessant detail was de machinekamer, hier werd m.b.v stoom elektriciteit opgewekt. Hitte was beschikbaar als bijproduct bij de productie van cokes, deze werd hier gerecycled. In een hoek van het gebouw was het rubber van de kabels verbrand door koperdieven. De verschillende generatoren waren in verschillende staat van ontbinding, zelf de rotor was er soms al uitgehaald.


De heilige graal van het complex was voor ons de hoogoven en de controle kamer. Helaas hebben we laatste niet kunnen vinden. De hoogoven uiteraard wel, het was goed te zien hoe het productieproces in z’n werk ging.

Al met al een prachtige Urbex locatie waar veel te zien en veel te fotograferen is.

Gare de Liege-Gullemins.

Informatie.

Station Luik-Gullemins is het belangrijkste station van Luik, het is genoemd naar de wijk Gullemins, waarin het ligt. De wijk op z’n beurt is genoemd naar de kloosterorde van de Wilhelmieten, die daar in 1827 een klooster stichten.

Het station is gemaakt van staal, glas, wit beton en Belgische blauwe hardsteen, en beschikt over een monumentale overkapping van 160 m lang en 35 m hoog. De feestelijke opening van het station plaats in 2009.Na een internationale wedstrijd werd het project van de bekende architect Santiago Calatrava gekozen. Hij ontwierp ook stations in New York, Luzerne, Lyon en Zurich.

Fotografie.

Recent hebben we ’s-avonds hier foto’s gemaakt; we begonnen bij zonsondergang en zijn doorgegaan tot 2 uur er na, het blauwe uurtje hebben we meegenomen.

Ik had al een paar keer hier opnames gemaakt, de mogelijkheid om in het donker te fotograferen trok mij aan. De schitterende lijnen van het ontwerp van de beroemde architect Santiago Calatrava, gecombineerd met de verlichting en de mogelijkheid om met lange sluitertijden bewegingen te laten zien trok mij aan.

Het werd een feestje, de locatie was mooier dan ik me had voorgesteld. Ik kom hier zeker nog een keer bij donker terug om meer foto’s te maken.

Techniek: Nikon D7100 / Nikon 10-20 mm /ISO 100


Maison Hommel

Maison Hommel ligt in Luxemburg, een voormalige boerderij die al is opgekocht door een ontwikkelaar. Een buurman, die even kwam contoleren wat we aan het doen waren vertelde dat de gebouwen binnenkort gesloopt en worden er 4 nieuwe woningen op gebouwd.

Binnenkomen was eenvoudig, het hek op de oprijlaan stond open en de deuren van de achteringang van de woning was niet afgesloten.

Het geheel maakte een vervallen indruk, veel was er al vernield, gesloopt en met graffiti bespoten. Het woongedeelte was het meest interessant. De slaapkamer maakte een redelijk authentieke indruk.

Het orgel was een beauty, de bladmuziek lag er nog op. Erg fraai.

Verder waren er erg veel spinnenwebben en een paar leuke details zoals een oude worstmolen, handmatig bediend, en een balansweegschaal. De laatste werd indertijd in Nederland gebruikt voor het wegen van baby’s.

Chateau Pink.

In december Chateau Pink bezocht,  binnen komen was eenvoudig. Gewoontegetrouw waren we al naar de achterkant gelopen, hier was alles dicht. Toen bleek de voordeur niet afgesloten te zijn, we waren binnen.

Het leek erop dat er gerestaureerd werd, alles was netjes opgeruimd en het leek erop dat spullen opgeslagen werden in speciale ruimtes.

Binnen zijn prachtige kleuren te zijn, versterkt door het invallende zonlicht. 

Het kasteel is goed begaanbaar, alleen het dak is verdwenen door brand.

Ik vond vooral de trap interessant.



Van Ho Chi Ming City naar Ving Tau.


Met de rug naar het drukke HCM (Ho Chi Minh City) is de terminal voor de ferry naar het 100 km verder gelegen Ving Tau een verademing.

Het verkeer raast op afstand en de skyline van de stad in ontwikkeling ligt aan de horizon. Op de Mekong varen boten van verschillend kaliber in een gestage stroom voorbij.

Bij de terminal zijn verschillende fotografen met hun modellen actief bezig met het maken van opnames. Voor mij is dit opvallend, in tegenstelling tot wat ik gewend ben gebeurt dit hier in de volle zon. Ik fotografeer even mee en het levert dan ook inderdaad een foto op met harde contrasten, smaken verschillen.

We schepen in en varen stroomafwaarts de Mekong af richting zee, een tocht van 100 km die 2 uur gaat duren. Het eerste stuk moeten we binnen blijven, we varen door de havens en ik denk dat fotograferen hier niet op prijs wordt gesteld. Wel is door de ramen de activiteit waar te nemen, container terminals en grote zeeschepen die op de rivier gelost worden in binnenvaartschepen. Een kolenterminal completeert het beeld.  Het beeld wordt groener, landelijker en we mogen naar buiten. Aan de horizon wordt een grote brug over de Mekong gebouwd met een hoogte die vrije doorvaart voor grote boten mogelijk maakt. Container schepen en bulkcarriers passeren ons, een zeegaande sleepboot trekt aan een bak geladen met bouwmaterialen en een kraan.

Plotseling wordt de rivier breder en de golfslag hoger, de boot begint een ander ritme te vertonen. We zijn in de monding van de Mekong gekomen en zien in de zee liggen, veel scheepvaart hier en ook veel boten voor anker op de stroom.We meren aan in Ving Tau, daar de Mekong in zee uitmond. Een haven stad die in het weekend bruist van activiteiten, veel bewoners uit HCM brengen hun weekend hier door. Wij zijn er op een doordeweekse dag en het is hier uitgestorven. Alleen de taxi’s maken zich druk voor een ritje. We kiezen ervoor om te lunchen aan de waterlijn met uitzicht op de drukke scheepvaart, zowel op de Mekong als op zee.We eten een hotpot met heerlijke vis; zo uit zee, verser kan het bijna niet.

Aan het eind van de middag schepen we ons in voor de terugvaart naar HCM, terwijl over de Mekong de avond valt en het water en de boten kleuren door de ondergaande zon.Het is al donker als we weer aanleggen, het eind van een heerlijke dag.

Cantho Food Tour.

Can Tho is the biggest city in the Vietnamese Mekong Delta, about 2 million people are living here. Similar to other cities in the Delta, the central area of the city really comes alive after the sun goes down. During the day don’t expect to see much interesting, after dark the area becomes a gathering point for locals and tourists and a great place to just hang out and shop the numerous authentic Vietnamese stores or eat at the restaurants, some of them offering really excellent value for the money. Overall it’s a very friendly city and a much less crowded with traffic then HCM

To experience this evening life, we booked an evening food tour, by foot, at Mekongstours a local agency offering several trips in the region. Together with our guide we had a group of four people, really nice for this activity.

Celebrate Mekong Street Food.

Our firststop is “Nem Nuong”; they are serving pork BBQ rolled up in rice paper with rice noodles, lettuce, thin banana slices, Asian basil, mint, pineapple, coriander, fresh herbs and leave. It looks really delicious and healthy and you can dip in a yummy sweet-spicy sauce. Our guide was explaining everything and assisting us in preparing the Vietnamese spring rolls. I found them very tasty.

 

 

At the second stop we are having an old traditional recipe; cake cuffs.

They are preparing here the cake cuffs already 30 years with the same recipe.

First cut your cake into 4 pieces and together with lettuce, mint, spring onions and fresh herbs I prepared a small package of 1 piece. Dip it into the fish sauce and put it into my mouth; delicious. This can be repeated 4 times, wonderful experience.

 

The third stop “Bia Lanh 74” is a small bar, offering beer with small food. We found the beer already great; the temperature is still 28 degrees at 8 o’clock pm. Here we were served 2 hot clay pots, one with aubergine and pork and one with ginger and tofu, both with onions and herbs. The food is cooked on the table; in a small cup with some soya sauce I found the taste really delicious. This place is the only place in South Vietnam preparing this food.

They are also offering a third pot, mouse from the south grown up in the rice fields; we have not tried this.

For the desert we went to the river.  Arriving at the riverside, a friendly lady, known by the Can Tho youth since their childhood, “Di map” (Jie map), makes us the yummiest sticky rice. It is made with different ingredients that result in yellow or pink colour and served with dried coconut on top. The taste was again great.

.

 

 

We had a wonderful evening, had great food, learned a lot about Vietnamese culture, food and people.

If you have ever the change of doing this tour; just do it.

 

Best regards

Herman

Djibouti

Being invited by a company I paid a consultancy visit tot his country. After a 12 hours I’ve arrived in Djibouti. The first impression was good; nice temperature and an airport what was, for African standards, well organised.

 

The Republic of Djiboutiis a country located in the Horn of Africa bordered by Eritrea in the north, Ethiopian the west and south, and Somalia in the southeast. The remainder of the border is formed by the Red Sea and the Gulf of Aden at the east. Djibouti occupies a total area of 23,200 km2and has

Djibouti has always been a very active member in the African Union and the Arab League.

Djibouti is a multi-ethnic nation with a population of over 950.000 inhabitants, Somali, Arabic and French are the country’s three official languages. About 94% of residents adhere to Islam, which is the official religion and has been predominant in the region for more than a thousand years.

More info of Djibouti Wikipedia

We were visiting the 2ndDjibouti International Trade Fair, a colorful presentation from local companies looking for contacts, export possibilities and international contacts. Quite interesting to see how the country is developing and attracting international investments.

The Central Bank of Djibouti issues the Djiboutian franc, the national currency, which is pegged to the U.S. dollar at a fixed parity. The country is a popular business and finance centre in the region, as its banking and finance laws tend to be less restrictive than those of other countries.

More info on economic details on Britannica

More info on the Trade Fair on Trade Fair

 

We have visited several companies in different sectors, managed by young people, well equipped and eager to absorb knowledge from the west, in order to develop their local business.

Due to the presence of a large contingent of foreign military people (USA, Germany, Japan and France) local prices are high. A hotel in Djibouti is costing more than in Amsterdam. Also for local people it is an expensive country, most of the goods have to be imported and are taxed in the port.

By leaving Djibouti after a few days I’ve a good impression of the economical possibilities of this small country. Maybe I will visit this country in the near future again.

 

December 2018

Herman

 

 

Sociaal netwerk in India.

Armoede en India zijn als twee handen op één buik. Voorbeelden daarvan zie je op straat te over en bedelaars vragen je continue om een gift voor eten.

We hebben ook voorbeelden gezien van arme mensen die door andere, lokale Indiërs, worden onderhouden.

 

In Lucknowhebben we gegeten in een moslim restaurant; de vegetarische curry was er heerlijk en naan werd bij de ingang direct vers gebakken op een holle oven. Met de eigenaar gesproken en hij noemde ons vrienden bij vertrek  werd betalen niet op prijs gesteld. We hebben hier meerdere mensen gratis zien eten. Ze werden ook als ‘vrienden’ beschouwd, zij waren zeker niet in de gelegenheid om te betalen. Mooi om te zien was dat toen ze hun eigen maaltijd hadden verorberd, ze de overgebleven resten van anderen kregen toegeschoven.

Een andere vrouw, duidelijk een bedelaarster, kwam binnen en kreeg van de eigenaar een muntstuk in de hand geduwd en verliet daarna het restaurant. Het zag er uit als een bekend patroon, er werd niet gebedeld, ik zag haar dit bij een ander shopje herhalen. Het ziet er naar uit dat lokale ondernemers de armen ondersteunen.

We hebben deze ondernemer op internet gevonden, meer info is er hier te vinden https://www.youtube.com/watch?v=diDuEAKA0wA&feature=share

 

In Jaipur kwamen we via een foodvlog terecht voor het ontbijt bij een ontbijtstalletje. Er werd masala thee geschonken met daarbij witte bolletjes met boter en samosa. Het eten was verrukkelijk, we hebben er twee keer ontbeten.

Via gesprekken met andere eters kwamen we erachter dat dit tentje een sociale functie heeft in de omgeving; de winst van het theehuisje wordt al 40 jaar besteed aan onderhoud van arme mensen daar. Hier wordt huisvesting en eten voor beschikbaar gesteld.

De ondernemer zit in een bureaustoel voor zijn theehuisje en iedereen betuigd respect aan hem. In zijn witte kleren heeft hij een hoog Maria Teresa gehalte.

 

We vonden het mooi om deze initiatieven te zien en mee te maken. Het zoeken naar bijzondere plekken om te eten levert een verrassende bijvangst op. De gesprekken zijn bijzonder inspirerend geweest en hebben een blijvende indruk op ons gemaakt.

Hartelijke groet,

Herman

Ps:  foto’s van India Meer foto’s van India

Foto reis naar noord Ierland.

Begin van deze zomer hebben we een foto-reis gemaakt naar Noord Ierland. Vanuit Belfast hebben we een lang weekend rondgereisd in dit prachtige gebied en veel foto’s geschoten van de highlights. Met een prettige, gelijkgestemde, groep mensen een weekend fotograferen is een mooie ervaring. Samen met de Foto Community Waterland heb ik deze reis georganiseerd,  aantal leden hiervan zijn ook meegereisd.

 

 

Na aankomst zijn we naar Londonderry gereden, hoofdstad van het gelijknamige district. Hier hebben een morgen lopen fotograferen; met de stadsmuren, de Peace Bridge en de Guildhall. We zijn hierna doorgereden naar de noordkust; de Gigantic Causeway, een rotsformatie aan de noordkust bestaand uit zo’n 40.000 rots zuilen.

 

We sliepen Bellycastle, een klein stadje aan de Noordoostkust van het eiland. S ‘avonds hebben we heerlijk gegeten in een lokale pub.De volgende dag zijn we langs de kust naar het zuiden gegaan; pittoreske havenstadjes, lokale pubs, schapen en kronkelige weggetjes vormden een schitterend fotografisch decor.

 

 

 

 

De laatste dag hebben we in Belfast doorgebracht, met onder meer een bezoek aan de muur die de protestantse en katholieke wijk scheidt. Een historisch monument op een plek waar het verleden nog steeds actueel is, de lokale emoties zijn voelbaar hier en werden ook uitgebreid fotografisch vastgelegd. Uiteraard hebben we de werf van de Titanic niet overgeslagen

 

 

 

 

 

 

S’ avonds vlogen we terug naar Amsterdam, veel herinneringen rijker een kaart vol met foto’s.

November 2018

Herman

 

Ps. Meer foto’s van Noord Ierland zijn te vinden op de fotopagina.

Roemenie

Roemenie, een rondreis door een prachtig land.

Als je niet beter zou weten dan zou je denken dat in Roemenië de mannen voor het nageslacht zorgen….nog nergens heb ik zoveel dikke buiken voorbij zien schuiven. Aan de zwarte zee zag het zwart van de glimmende lijven die hutje mutje naast elkaar op het strand lagen en daar waar ze niet meer konden liggen stonden ze in de branding.


Wij lieten het strand links liggen en gingen met een oude boemel trein naar Constanta, liepen over de boulevard en maakte een rondrit met een bus door de grote haven en de stad. Onder het communistisch regime werden er overal in Roemenië huizenblokken gebouwd. Deze deprimerende woonblokken vindt je werkelijk overal terug, vaak niet onderhouden en vervallen. Het kapitalisme beloofde na de revolutie een betere wereld, deze is alleen nog niet overal zichtbaar.
Over eindeloze wegen dwars door uitgestrekt agrarisch gebied vervolgen we onze reis naar Tulcea, de plek waarvandaan je toegang krijgt tot de Donau Delta, een prachtig rijk natuurgebied (Unesco). We varen met een klein bootje o.l.v een gids over de Donau, langs meren en door kleine kanaaltjes.

Pelican in the Danube Delta

We zien allerlei vogels van kleine ijsvogeltjes tot reusachtige pelikanen en genieten van vers gebakken vis bij een local thuis.
Terwijl de zon langzaam onder ging, de temperatuur daalde, kwamen er steeds meer mensen en kinderen naar de kade van Tulcea waar ‘s avonds een blues-festival van start ging. Lange tafels met lekker eten en drinken, swingende muziek, dans optreden met veel vuur en vrolijke mensen maakte het sfeertje compleet.
Op veel plekken en vooral daar waar Roemenië aan Oekraïne grenst lijkt de tijd te hebben stil gestaan. We doorkruisen allerlei kleine dorpjes, regelmatig halen we een paard met wagen in. De huisjes zijn kleurrijk even als de bloemen die overal volop staan. Langs de kant van de weg koop je druiven of ander fruit, tomaten, aardappels en uien. Langzaam veranderd het landschap naarmate we meer naar het noorden rijden. Vlaktes worden heuvels en heuvels worden bergen.

Lake in the mountains

Ergens midden in de bossen, bereikbaar over een keien weggetje slapen we in een hotelletje. Aan het einde van de middag lopen we door het bos naar een verstopt klooster. Hier zorgen de in het zwartgeklede nonnen voor een eeuwenoud (1552) klein kerkje. Zo druk als het was aan de zwarte zee zo stil is het hier….hier geen branding en hordes mensen maar ruisende bomen en verder helemaal niemand…

We zijn nu in Brasov en reizen komende week door de hoge bergen terug naar Boekarest.
Warme groet Herman en Mieke

(tekst:mieke)