Pieperrace in Volendam

De Pieperrace is een jaarlijkse twee-daagse zeilwedstrijd voor traditionele Hollandse platbodems en wordt gezeild vanuit Volendam.

Zonsopkomst in de haven van Volendam

Het festijn wordt begin april georganiseerd. In het deelnemersveld zijn onder andere klippers, tjalken, aken, botters en kwakken te vinden. In 2008 was er een voorlopig deelnemersrecord van 79 schepen. De Pieperrace geldt als start van het charter-seizoen voor oude vaartuigen

Een volle haven met Traditionele zeilschepen.

Het evenement houdt de herinnering levend aan de riskante aardappeltransporten vanuit Friesland, die Volendammer vissers in de oorlogsjaren uitvoerden met hun schepen. Hierbij werden onder andere Amsterdams ziekenhuizen bevoorraad.

De schipper bij het uitvaren.
De zeilen worden gehesen
Een Volendammer kwak met volle zeilen.

Lichtfestival Kasteel Doornenburg.

Nikon D7100 / ISO 100 / f8.0 / 6 sec / 22 mm

Kasteel Doornenburg is een uniek bouwwerk en wordt voor de eerste keer in de 9e eeuw genoemd als Doornenburg. In de 13e eeuw is het kasteel eigendom van de Gelderse graven.

Het kasteel ligt in het oosten van de Betuwe bij het dorp Doornenburg. Het bestaat uit een voorburcht en een hoofdburcht, die zijn verbonden door een smalle houten brug. Het is een van de grootste en best bewaarde kastelen in Nederland.

Nikon D7100 / ISO 100 / f 8.0 / 14 mm/ HDR

Van 1 tot en met 9 maart 2019 staat kasteel Doornenburg in de lichtspots van het eerste internationale lichtfestival. De route is opgebouwd uit een twaalf kunstwerken, het thema is hier natuur en architectuur.

Nikon D7100 / ISO 100 / f 8.0 / 48 mm / HDR

Dinsdagavond zijn we er met z’n 3en geweest om te fotograferen; we hebben geluk, het is een mooie heldere en windstille avond. Al bij aankomst is het prachtig verlichte kasteel in z’n volle glorie te zien.  

Nikon D7100 / ISO 100 / f7.1 / 29 mm / 20 sec

Na binnenkomst is er een parcours te zijn uitgezet met langs kunstwerken met licht, deze hebben we gelopen. Fotograferen was makkelijk hier, het was niet druk en er was alle ruimte voor statieven te plaatsen. Er was geen wind, hierdoor stonden de kunstwerken stil en lange sluitertijd en HDR was geen probleem.

Nikon D7100 /ISO 640 / f6.3 / 30 mm / 2 sec

Het eind van de route kwam uit in de binnenplaats van de voorburcht. Hier werd een lichtshow gegeven.

Nikon D7100 / ISO 100 / f 6.3 / 38 mm / 15 sec

Met een kaart met foto’s zijn we huiswaarts gekeerd aan het einde van een prachtige avond.

Nikon D7100 / ISO 100 / f 9.0 / 24 mm / HDR

Met een kaart met foto’s zijn we huiswaarts gekeerd aan het einde van een prachtige avond.

Meer info is te vinden op: https://www.lichtfestivaldoornenburg.com

Nikon D7100 / ISO 100 / f 8.0 / 13 mm / 3 sec.


Amsterdam ‘s-nachts.

Als avond- en nachtfotograaf is Amsterdam een prachtig object. Ik zwerf  graag met mijn camera door de stad op zoek naar het mooie foto’s.

Afgelopen week ben ik er een paar keer geweest en heb ik me beperkt tot de bekende plekken rond het Centraal station. 

Bovenstaande foto laat het IJ zien met de lichten van een passerende veerboot.

Kenmerk van veel nachtfoto’s is dat er een diepblauwe lucht op te zien is. De zon is al onder, het blauwe uurtje. 

Een leermoment voor mij was dat HDR bij langere sluitertijden niet mogelijk is, er ontstaat dan een foto die een mix toont van beweging en bevroren bewegingen. Dit kun je vergelijken met een waterval die voor de helft bevroren is. Uiteraard werkt een mix van korte en lange(re) sluitertijden in een foto niet, was leuk om te ontdekken.

Tot slot een paar foto’s waarin de invloed van licht en zon goed te zien is. Tussen de eerste en de laatste zit 25 minuten.

Een volgende keer meer over deze leuke vorm van fotografie.

De schoonheid van verval.

Recent met een vriend een bezoek gebracht aan het Mekka van de Urbex; België. De stilstaande hoogovens van Luik stonden op ons programma. Het bedrijf ontstond in 1842, werd eind vorige eeuw overgenomen door ArcelorMittal en werd in 2014 stilgelegd.

Na even zoeken vonden we de ingang. Het was doodstil hier, alleen het geklepper van een paar golfplaten was te horen. Later liepen we nog een paar Belgische Urbexers tegen het lijf.

Een interessant detail was de machinekamer, hier werd m.b.v stoom elektriciteit opgewekt. Hitte was beschikbaar als bijproduct bij de productie van cokes, deze werd hier gerecycled. In een hoek van het gebouw was het rubber van de kabels verbrand door koperdieven. De verschillende generatoren waren in verschillende staat van ontbinding, zelf de rotor was er soms al uitgehaald.


De heilige graal van het complex was voor ons de hoogoven en de controle kamer. Helaas hebben we laatste niet kunnen vinden. De hoogoven uiteraard wel, het was goed te zien hoe het productieproces in z’n werk ging.

Al met al een prachtige Urbex locatie waar veel te zien en veel te fotograferen is.

Gare de Liege-Gullemins.

Informatie.

Station Luik-Gullemins is het belangrijkste station van Luik, het is genoemd naar de wijk Gullemins, waarin het ligt. De wijk op z’n beurt is genoemd naar de kloosterorde van de Wilhelmieten, die daar in 1827 een klooster stichten.

Het station is gemaakt van staal, glas, wit beton en Belgische blauwe hardsteen, en beschikt over een monumentale overkapping van 160 m lang en 35 m hoog. De feestelijke opening van het station plaats in 2009.Na een internationale wedstrijd werd het project van de bekende architect Santiago Calatrava gekozen. Hij ontwierp ook stations in New York, Luzerne, Lyon en Zurich.

Fotografie.

Recent hebben we ’s-avonds hier foto’s gemaakt; we begonnen bij zonsondergang en zijn doorgegaan tot 2 uur er na, het blauwe uurtje hebben we meegenomen.

Ik had al een paar keer hier opnames gemaakt, de mogelijkheid om in het donker te fotograferen trok mij aan. De schitterende lijnen van het ontwerp van de beroemde architect Santiago Calatrava, gecombineerd met de verlichting en de mogelijkheid om met lange sluitertijden bewegingen te laten zien trok mij aan.

Het werd een feestje, de locatie was mooier dan ik me had voorgesteld. Ik kom hier zeker nog een keer bij donker terug om meer foto’s te maken.

Techniek: Nikon D7100 / Nikon 10-20 mm /ISO 100


Maison Hommel

Maison Hommel ligt in Luxemburg, een voormalige boerderij die al is opgekocht door een ontwikkelaar. Een buurman, die even kwam contoleren wat we aan het doen waren vertelde dat de gebouwen binnenkort gesloopt en worden er 4 nieuwe woningen op gebouwd.

Binnenkomen was eenvoudig, het hek op de oprijlaan stond open en de deuren van de achteringang van de woning was niet afgesloten.

Het geheel maakte een vervallen indruk, veel was er al vernield, gesloopt en met graffiti bespoten. Het woongedeelte was het meest interessant. De slaapkamer maakte een redelijk authentieke indruk.

Het orgel was een beauty, de bladmuziek lag er nog op. Erg fraai.

Verder waren er erg veel spinnenwebben en een paar leuke details zoals een oude worstmolen, handmatig bediend, en een balansweegschaal. De laatste werd indertijd in Nederland gebruikt voor het wegen van baby’s.

Chateau Pink.

In december Chateau Pink bezocht,  binnen komen was eenvoudig. Gewoontegetrouw waren we al naar de achterkant gelopen, hier was alles dicht. Toen bleek de voordeur niet afgesloten te zijn, we waren binnen.

Het leek erop dat er gerestaureerd werd, alles was netjes opgeruimd en het leek erop dat spullen opgeslagen werden in speciale ruimtes.

Binnen zijn prachtige kleuren te zijn, versterkt door het invallende zonlicht. 

Het kasteel is goed begaanbaar, alleen het dak is verdwenen door brand.

Ik vond vooral de trap interessant.



Van Ho Chi Ming City naar Ving Tau.


Met de rug naar het drukke HCM (Ho Chi Minh City) is de terminal voor de ferry naar het 100 km verder gelegen Ving Tau een verademing.

Het verkeer raast op afstand en de skyline van de stad in ontwikkeling ligt aan de horizon. Op de Mekong varen boten van verschillend kaliber in een gestage stroom voorbij.

Bij de terminal zijn verschillende fotografen met hun modellen actief bezig met het maken van opnames. Voor mij is dit opvallend, in tegenstelling tot wat ik gewend ben gebeurt dit hier in de volle zon. Ik fotografeer even mee en het levert dan ook inderdaad een foto op met harde contrasten, smaken verschillen.

We schepen in en varen stroomafwaarts de Mekong af richting zee, een tocht van 100 km die 2 uur gaat duren. Het eerste stuk moeten we binnen blijven, we varen door de havens en ik denk dat fotograferen hier niet op prijs wordt gesteld. Wel is door de ramen de activiteit waar te nemen, container terminals en grote zeeschepen die op de rivier gelost worden in binnenvaartschepen. Een kolenterminal completeert het beeld.  Het beeld wordt groener, landelijker en we mogen naar buiten. Aan de horizon wordt een grote brug over de Mekong gebouwd met een hoogte die vrije doorvaart voor grote boten mogelijk maakt. Container schepen en bulkcarriers passeren ons, een zeegaande sleepboot trekt aan een bak geladen met bouwmaterialen en een kraan.

Plotseling wordt de rivier breder en de golfslag hoger, de boot begint een ander ritme te vertonen. We zijn in de monding van de Mekong gekomen en zien in de zee liggen, veel scheepvaart hier en ook veel boten voor anker op de stroom.We meren aan in Ving Tau, daar de Mekong in zee uitmond. Een haven stad die in het weekend bruist van activiteiten, veel bewoners uit HCM brengen hun weekend hier door. Wij zijn er op een doordeweekse dag en het is hier uitgestorven. Alleen de taxi’s maken zich druk voor een ritje. We kiezen ervoor om te lunchen aan de waterlijn met uitzicht op de drukke scheepvaart, zowel op de Mekong als op zee.We eten een hotpot met heerlijke vis; zo uit zee, verser kan het bijna niet.

Aan het eind van de middag schepen we ons in voor de terugvaart naar HCM, terwijl over de Mekong de avond valt en het water en de boten kleuren door de ondergaande zon.Het is al donker als we weer aanleggen, het eind van een heerlijke dag.

Cantho Food Tour.

Can Tho is the biggest city in the Vietnamese Mekong Delta, about 2 million people are living here. Similar to other cities in the Delta, the central area of the city really comes alive after the sun goes down. During the day don’t expect to see much interesting, after dark the area becomes a gathering point for locals and tourists and a great place to just hang out and shop the numerous authentic Vietnamese stores or eat at the restaurants, some of them offering really excellent value for the money. Overall it’s a very friendly city and a much less crowded with traffic then HCM

To experience this evening life, we booked an evening food tour, by foot, at Mekongstours a local agency offering several trips in the region. Together with our guide we had a group of four people, really nice for this activity.

Celebrate Mekong Street Food.

Our firststop is “Nem Nuong”; they are serving pork BBQ rolled up in rice paper with rice noodles, lettuce, thin banana slices, Asian basil, mint, pineapple, coriander, fresh herbs and leave. It looks really delicious and healthy and you can dip in a yummy sweet-spicy sauce. Our guide was explaining everything and assisting us in preparing the Vietnamese spring rolls. I found them very tasty.

 

 

At the second stop we are having an old traditional recipe; cake cuffs.

They are preparing here the cake cuffs already 30 years with the same recipe.

First cut your cake into 4 pieces and together with lettuce, mint, spring onions and fresh herbs I prepared a small package of 1 piece. Dip it into the fish sauce and put it into my mouth; delicious. This can be repeated 4 times, wonderful experience.

 

The third stop “Bia Lanh 74” is a small bar, offering beer with small food. We found the beer already great; the temperature is still 28 degrees at 8 o’clock pm. Here we were served 2 hot clay pots, one with aubergine and pork and one with ginger and tofu, both with onions and herbs. The food is cooked on the table; in a small cup with some soya sauce I found the taste really delicious. This place is the only place in South Vietnam preparing this food.

They are also offering a third pot, mouse from the south grown up in the rice fields; we have not tried this.

For the desert we went to the river.  Arriving at the riverside, a friendly lady, known by the Can Tho youth since their childhood, “Di map” (Jie map), makes us the yummiest sticky rice. It is made with different ingredients that result in yellow or pink colour and served with dried coconut on top. The taste was again great.

.

 

 

We had a wonderful evening, had great food, learned a lot about Vietnamese culture, food and people.

If you have ever the change of doing this tour; just do it.

 

Best regards

Herman

Djibouti

Being invited by a company I paid a consultancy visit tot his country. After a 12 hours I’ve arrived in Djibouti. The first impression was good; nice temperature and an airport what was, for African standards, well organised.

 

The Republic of Djiboutiis a country located in the Horn of Africa bordered by Eritrea in the north, Ethiopian the west and south, and Somalia in the southeast. The remainder of the border is formed by the Red Sea and the Gulf of Aden at the east. Djibouti occupies a total area of 23,200 km2and has

Djibouti has always been a very active member in the African Union and the Arab League.

Djibouti is a multi-ethnic nation with a population of over 950.000 inhabitants, Somali, Arabic and French are the country’s three official languages. About 94% of residents adhere to Islam, which is the official religion and has been predominant in the region for more than a thousand years.

More info of Djibouti Wikipedia

We were visiting the 2ndDjibouti International Trade Fair, a colorful presentation from local companies looking for contacts, export possibilities and international contacts. Quite interesting to see how the country is developing and attracting international investments.

The Central Bank of Djibouti issues the Djiboutian franc, the national currency, which is pegged to the U.S. dollar at a fixed parity. The country is a popular business and finance centre in the region, as its banking and finance laws tend to be less restrictive than those of other countries.

More info on economic details on Britannica

More info on the Trade Fair on Trade Fair

 

We have visited several companies in different sectors, managed by young people, well equipped and eager to absorb knowledge from the west, in order to develop their local business.

Due to the presence of a large contingent of foreign military people (USA, Germany, Japan and France) local prices are high. A hotel in Djibouti is costing more than in Amsterdam. Also for local people it is an expensive country, most of the goods have to be imported and are taxed in the port.

By leaving Djibouti after a few days I’ve a good impression of the economical possibilities of this small country. Maybe I will visit this country in the near future again.

 

December 2018

Herman