Fietsen langs de limes route.

Wat is het dat ik steeds weer weg wil, onderweg en ver weg van de dagelijkse routines wil zijn? Is het de druk van het leven in een land waar de bevolkingsdichtheid hoog is en er daardoor veel regels en (sociale) verplichtingen zijn? Of is het de hang naar andere culturen, de mogelijkheid om zelf de dag in te vullen en de mogelijkheid om buiten de gebaande paden te treden?

Mijn plan is om de Limes route te gaan fietsen dit jaar. Deze route gaat 2000 jaar terug in de tijd, toen de Romeinen ten zuiden van de Rijn een weg bouwden: de Limes, naar het Romeinse woord voor grens. De Limes verbond de tientallen forten en wachttorens waarmee de Romeinen zich wilden beschermen tegen invallen van de barbaren uit het noorden – de Germanen. De forten, wegen, havens en schepen uit die tijd liggen voor een deel nog in de bodem verborgen.

De route loopt langs de Rijn, de Main, het Main-Donau Kanaal en de Donau. Onderweg worden Nederland, Duitsland, Hongarije en Roemenië aangedaan. Hij loopt van de Noordzee tot de Zwarte Zee en doet steden als Boedapest en Boekarest aan. 

Veel van de vroegere cultuur is hier nog zichtbaar; de resten van de verdedigingswerken (wallen, forten en wachttorens) zijn op veel plaatsen nog aanwezig. Het Duitse deel van de Limes staat sinds 2005 op de Unesco Werelderfgoedlijst. 

In Roemenië loopt de route door de Karpaten, ik weet nog niet of ik dit ga doen. De Karpaten trekken mij niet erg aan, vorig jaar heb ik gezien dat heuvelop fietsen niet mijn sterkste kant is.

Langs de Donau in 2020?

Er bestaat een mogelijkheid om bij Boekarest niet naar de Zwarte Zee te maar door te steken naar Instanbul. De route loopt dan via Bulgarije en Griekenland.

De route is er, het plan is om half april hier te vertrekken. Of dit ook werkelijk kan is erg onduidelijk, op het moment van schrijven gaan er steeds meer grenzen dicht in Europa en wordt buitenlanders dringend verzocht naar huis te gaan.  Hopelijk komt er een moment dat dit weer mogelijk wordt en dan vertrek ik zeker. 

Mijn fiets en uitrusting ligt er nog van vorig jaar en kan ik na een controle, zo weer gaan gebruiken.

Ik heb er nu al zin in !!

Fotograferen in Boedapest.

Parlementsgebouwen aan de Donau.

Boedapest is de hoofdstad van Hongarije. De stad is gelegen aan weerszijden van de Donau en telt ca. 1,7 miljoen inwoners en is daarmee ook de grootste stad van Hongarije.

Haar omvang berust op de functie van hoofdstad van het Habsburgse Koninkrijk Hongarije dat twee maal groter was dan de huidige republiek. De stad is de 7e stad qua bevolkingsaantal in de Europese Unie. De stad werd in 1873 gevormd door het samenvoegen van Boeda en Óbuda op de westelijke oever van de Donau met Pest op de oostelijke oever. Vóór 1873 noemde men de steden gezamenlijk Pest-Boeda.

In februari zijn Eric en ik hier een weekend naar toe gegaan om te fotograferen; de Red Star Train Graveyard stond hoog op ons verlanglijstje. Na een rechtstreekse vlucht kwamen we rond de middag aan op het vliegveld, met de bus naar de stad en met een andere bus naar ons appartement aan de oever van de Donau. Het openbaar vervoer is perfect geregeld in Boedapest, we hadden een pas gekocht voor het weekend en konden onbeperkt gebruik maken van een fijnmazig trein, bus en metro netwerk. Vooral in het centrum is er op bijna elke straathoek een halte.

Red Star Train Graveyard.

De eerste dag hebben we vooral langs de rivier gefotografeerd; talrijke bruggen, scheepvaart, en het parlementsgebouw vormen een schitterend scenario. Vooral als het licht minder wordt en de lichten aangaan wordt het mooi, het blauwe uurtje is hier werkelijk top.

De volgende morgen hebben we de Red Star Train Graveyard bezocht, we hadden geluk en konden ongehinderd het terrein betreden. Hier hebben we enkele uren doorgebracht en mooie dingen vastgelegd. Vervolgens via het Vrijheidsmonument naar de Joodse Synagoge. Helaas was deze gesloten op zaterdag. De dag afgesloten met avond- en nachtfotografie aan de Donau met de standaardfoto van het Parlement aan de Donau.

Budapest Train Station.

Zondag hadden we een gids gehuurd, de afspraak was dat hij ons langs een aantal interessante Urbex locaties zou gidsen voor het maken van mooie foto’s. Het goede nieuws was dat het een aimabel persoon was die op tijd op de afgesproken plek verscheen. Het minder goede nieuws was dat we niet een Urbex foto hebben gemaakt. Kortom het was een fiasco en de gids leverde niet wat afgesproken was.

Aansluitend hebben we nog de Joodse synagoge bezocht, een indrukwekkend gebouw en een nog indrukwekkender monument van de Joodse aanwezigheid in Hongarije.

De Bekende foto!

Maandagmorgen vlogen we terug na een prachtig weekend en met schitterende foto’s 

Mijn fotografie in februari.

Mijn fotografie in februari.

Vorige maand ben ik begonnen met een maandelijks overzicht van mijn fotografie activiteiten. Om mezelf bij de les te houden en om leuke tips te delen. In de tweede blog hierover het resultaat van februari.

Mijn fotografieactiviteiten bestaan uit twee delen, fotograferen en inspiratie. De eerste spreekt voor zich en in de tweede deel ik lezen, tentoonstellingen, films, en boeken over dit onderwerp in.

Fotograferen.

Foto’s gemaakt en actief gefotografeerd voor de cursus Abstracte Fotografie die ik momenteel volg. De 3emodule heb ik ondertussen afgerond, nog 1 te gaan de komende maand. Sommige foto’s op deze blog zijn hiervan. Een middag high-key fotografie gedaan met enkele fotovrienden, weer erg leerzaam om zelf een studio in te richten en de verlichting af te stellen. Het high-key effect bij mij viel trouwens tegen.

Eric en ik zijn samen naar Budapest geweest, de Red Star train graveyard stond hoog op ons lijstje. Een leuke anekdote is dat we hier eenvoudig binnen kwamen, het verlaten van deze Urbex locatie leverde meer problemen op.

Met Chris ben ik naar de IJsbeelden in Zwolle geweest, mooie abstracte foto’s gemaakt.

Inspiratie

En dan inspiratie: zoals museumbezoeken, documentaires, films, podcasts, boeken en tijdschriften. Dat is er deze maand wat bij ingeschoten, de plannen waren er wel maar de uitvoering ervan lukte niet erg.

Wel een workshop studiofotografie gevolgd bij Arnold van der Zee , erg leuk te doen, veel gezien en geleerd en prachtige foto’s aan overgehouden.

En last but not least de films Parasite (Gouden Palm in Cannes) en De beentjes van St Hildegard gezien, van beide erg genoten. 

Hoe ziet jouw Make & Play lijstje er voor deze maand uit?

Treinen kerkhof in Boedapest.

Een MAV loc

Red Star Train Graveyard, Budapest.

Dit is ‘Red Star Train Graveyard’ nabij Boedapest met grote locomotieven en wagons die in een oude loods staan ​​die langzaam door de natuur wordt teruggewonnen. De treinen zijn gehuisvest in gebouwen vlak bij de actieve spoorweg. Het terrein is afgesloten en wordt bewaakt, in het pand ernaast wordt er aan treinen gewerkt. Ik heb recent deze Urbex locatie bezocht met Eric.

In de werkplaatsen stond een locomotief uit de MAV 301-serie met vier cilinders die in gebruik was van 1911 tot 1914. Het is een van de slechts twee overgebleven ter wereld. Er is ook een grote MAV-loc 424. Met een verbazingwekkende 137 ton produceerde Hongarije 514 van deze enorme machines en ze werden op grote schaal in heel Europa gebruikt. Sommige zijn zelfs geëxporteerd naar Noord Korea.

Of deze locomotieven en de wagons echt door de nazi’s werden gebruikt voor de verplaatsing van joodse gevangenen tijdens de Tweede Wereldoorlog, of dat het slechts een stedelijke legende is, is onduidelijk. Maar als de beweringen inderdaad juist zijn, voegen ze een veel tragische dimensie toe aan de verlaten spoorwegwerkplaats.

Een 4-cylinder MAV

Het rollend materieel is eigendom van het National Railway Museum, maar er is helaas geen geld om ze te herstellen. De gebouwen vallen uiteen, evenals de treinen erin. Veel van het rollend materieel staat al meer dan 40 jaar op dezelfde plaats.

We hebben er met veel plezier rondgelopen en gefotografeerd, er is veel uniek materiaal aanwezig. Het complex is volledig afgesloten, het wordt actief bewaakt.

Istanbul, het verzonken paleis.


Het verzonken paleis, Istanbul.

Istanbul is een van de meest bezochte steden ter wereld – en terecht. Het biedt adembenemende moskeeën, keizerlijke paleizen, monumenten, markten en bazaars, allemaal ingepakt in de beroemde warme gastvrijheid van Turkije. Veel van deze locaties bevinden zich rond de wijk Sultanahmet, het toeristische centrum van de stad en een centrum van oude geschiedenis.

De best bewaarde overblijfselen van Constantinopel zijn echter niet te vinden aan de oppervlakte van de stad, maar eronder. De meest beroemde van deze ondergrondse sites ligt midden in het centrum van Sultanahmet: een oude stortbak. Het is de Romeinse stadsinfrastructuur die nu gerenoveerd wordt om bewaard te blijven als een zorgvuldig beheerde toeristische attractie.

Recent heb ik met een aantal leden van de Foto Community Waterland deze attractie bezocht en er gefotografeerd.

Entree.

HET BASILICA CISTERN

Het verzonken paleis is de bekendste – en zeker de best bewaarde – van de ondergrondse wonderen van Istanbul. Toch vind ik het verrassend om te zien hoeveel bezoekers voorbij, of beter gezegd, boven de site lopen zonder de trap af te dalen en een kijkje nemen in dit prachtige Romeinse bouwwerk.

Ontworpen om het Grote Paleis en de omliggende gebouwen te bedienen, kon het tot 80.000 kuub water opslaan dat werd geleverd via 20 km lange aquaducten uit een reservoir in de buurt van de Zwarte Zee. De Basilica Cisterne werd gesloten toen de Byzantijnse keizers verhuisden van het Grote Paleis.

Het reservoir werd in 1985 schoongemaakt en gerenoveerd door de lokale autoriteiten en geopend voor het publiek. Het is nu een populaire toeristische attractie, zeker een bezoek waard.

Ik heb deze plek bezocht, het heeft veel sfeer en is een prachtige plek om foto’s te maken. De verlichting was minimaal met veel stralen van rood en oranje en geel. Een statief is hier niet toegestaan.

Het reservoir is echter maar de helft van het verhaal en ik ben benieuwd naar de waterwegen die het reservoir ooit voeden. Grote stenen aquaducten, hoogstandjes van vroege bouwkunst die nu droog en stoffig oprijzen aan de rand van het stadscentrum.  Kijken naar deze oude techniek wordt uitgesteld tot mijn volgende bezoek aan Istanbul, de geweldige stad aan de Bospurus.

Mijn fotografie activiteiten in januari.

Mijn fotografie in januari.

Je bent wat je doet, is een bekende uitspraak. In fotografie termen, je foto’s laten zien wie je bent…. Ik ga hier maandelijks melden wat ik zie en doe op dit gebied. Om mezelf bij de les te houden en om leuke tips te delen. In de eerste blog hierover het resultaat van januari.

Dit jaar wil ik starten met een maandelijks overzicht van mijn fotoactiviteiten, om meer focus te geven aan deze hobby; dit jaar wil ik het iets gestructureerder doen. Natuurlijk deed ik dit al in mijn hoofd, maar week er toen ook gemakkelijk vanaf. Iets wat ik in mijn hoofd al deed, maar nu ook op schrift zet.

Het idee heb ik geleend van “De Kronkeling”, een leuke nieuwsbrief die wekelijks informatie geeft over zachte kant van de fotografie; geen camera’s en aanverwante zaken. Ik vind het erg interessant. De blog fotojaarplan vormt de basis van deze blog.

De fotografieactiviteiten deel ik op in twee delen, fotograferen en inspiratie. De eerste spreekt voor zich en in de tweede deel ik de lezen, tentoonstellingen, films, en boeken over dit onderwerp in. En nu mijn lijst voor januari.

Fotograferen.

Foto’s gemaakt. Actief gefotografeerd voor de cursus Abstracte Fotografie die ik momenteel volg. De 2emodule heb ik ondertussen afgerond, nog 2 te gaan de komende maanden. Sommige foto’s op deze blog zijn hiervan. Een avond low-key fotografie gedaan met enkele fotovrienden, erg leerzaam om zelf een studio in te richten en de verlichting af te stellen.

Inspiratie.

En dan inspiratie:, zoals museumbezoeken, documentaires, films, podcasts, boeken en tijdschriften. De opening van de fototentoonstelling bezocht in het Bimhuis van Tom Mijs, prachtige portretten van muzikanten, afgedrukt in zwart wit met veel contrast. En tenslotte op mijn Pinterest account enkele nieuwe boards gemaakt als inspiratie; high-key, Iconische portretten en Boedapest. 

Hoe ziet jou lijst(je) er uit?

Help; mijn website doet het niet meer.

Halverwege december, kreeg ik de schrik van mijn leven, mijn website was onbereikbaar. Hij was niet meer benaderbaar en ik kom hem ook nergens meer vonden op het Web.

Navraag bij de provider leverde op dat begin december de database was aangepast; dit duidde op een hack. Ze konden een oudere back-up terugplaatsen. Hiermee was het probleem op korte termijn gerepareerd.

De oorzaken van een hack.

Een hacker kan pas iets uitrichten als hij een ingangspunt heeft gevonden. Volgens een infographic van WP Template gelden dit als de meest voorkomende ingangspunten voor WordPress websites:

  • 41% wordt gehackt door kwetsbaarheden in hun hosting platform
  • 29% wordt gehackt door een onveilig WordPress thema
  • 22% wordt gehackt via een kwetsbare plug-in
  • 8% wordt gehackt door het gebruik van zwakke wachtwoorden

Zoals je ziet is de hosting provider in de meeste gevallen het ingangspunt. Dat hoeft echter niet te betekenen dat mijn site het beoogde doel was; het is ook mogelijk dat een andere site in een gedeelde hosting omgeving gehackt is en andere sites met zich mee heeft gesleurd.

De reparatie.

Zoals gezegd heb ik paar maanden oude back-up van mijn site teruggeplaatst. Hiermee was de echte inhoud van mijn site, de blogs, gered en weer actief te benaderen. De foto’s die erop staan zijn ook aanwezig in andere bestanden, hier had ik minder problemen mee.

Ondertussen heb ik een nieuwe plug-in geplaatst, Wordfence deze geeft een melding zodra ergens actie op moet worden ondernomen.

Tenslotte ben ik met mijn provider overeengekomen dat er een SSL-beveiliging wordt geïmplementeerd. SSL staat letterlijk voor Secure Sockets Layer wat betekent dat er een beveiligde laag geplaatst wordt tussen een server en een internetbrowser waardoor de gegevens beveiligd worden.

Hopelijk is mijn site hiermee weer (redelijk) hufter-proof.

Goed om te melden dat Hensel Hosting, het bedrijf waar mijn website is ondergebracht, mij erg behulpzaam was bij het oplossen van de problemen.

Meer lezen over cybercrime?

Naar aanleiding van mijn gehackte website, raadde een vriendin mij aan om dit boek te lezen: Het is oorlog maar niemand die het ziet. Het gaat over hacken op grote schaal. Tussen overheden. Maar ook het verhaal achter KPN en Maersk die werden gehackt. Razend interessant. En eng. Tenslotte zijn recente voorbeelden de gijzeling van de computers van de Universiteit van Maastricht en het GWK.

De laatste loodjes.

Deze blog gaat over het laatste deel van mijn fietstocht. Met Mieke samen een heerlijk weekend doorgebracht in Bordeaux, een prachtige stad aan de Garonne. Het heeft grandeur, prachtige gebouwen en uitstekende wijnen. We hebben heerlijk langs de boulevard lopen slenteren, geluncht in typische Franse restaurants en genoten van alles, iedereen en van elkaar. Toch zijn ook hier zijn de tegenstellingen groot, families met kinderen slenterenden door de stad maar we zien ook regelmatig militairen met automatische geweren patrouilleren.


Bordeaux.

De fiets heb ik vervolgens in Bordeaux laten staan en met OV naar Pamplona gereisd, en daar een heerlijk weekend doorgebracht met Reinier, Alejandra en Dafne. Het was erg fijn om hun weer te zien en even deel uit te mogen maken van het gezin.  


Pamplona is een mooie stad in Navarra, schoon met ruime wegen en veel matige hoogbouw, een grote arena de torros, het middelpunt van de Saint Fermin. Verder viel me op dat de servicegerichtheid hier minder is, Spanjaarden spreken alleen Spaans én je kunt er heerlijk eten voor weinig.

Parijs, de Seine.

Teruggereisd naar Bordeaux, fiets opgepakt en met de TGV naar Parijs; mijn fiets heeft zijn snelheidsrecord verbeterd. Vanaf Montpernasse in een aantal dagen naar huis gefietst.  Fietsen in Parijs is een belevenis, het centrum is druk, terrassen zaten vol. Ik ben oa. langs het Louvre en de Notre Dame gereden. Ik vond de buitenwijken sterk verpauperd en was blij dat ik deze achter me kon laten.


50 tinten groen.


Op het platteland begon het graan al te verkleuren en was hier en daar al bezig met afrijpen, het eerste koolzaad was al gedorst. Een onweersbui kleurt de lucht donker, de regen valt gelukkig naast het bushokje waar ik schuil. 

Nog meer naar het noorden, in Picardië wordt het vlakker, zie ik meer aardappelen en heel veel windmolens. Fietsen langs het Canal du Nord is prachtig, het landschap heeft 50 hier tinten groen. Er is veel scheepvaart, de smalle oude spitsen wurmen zich door de sluizen, waarmee het verval in het landschap wordt gereguleerd.

België

In België rij ik eerst op het  jaagpad van het Albert Kanaal en later langs de Schelde. Ook hier is het prachtig om te fietsen, bijna geen auto’s, veel natuur en heel veel rust. Zelfs op de fiets is de taalgrens bijna exact vast te stellen, de Franse groet in het voorbijgaan wordt op een bepaald moment in het Vlaams beantwoord. Ik kom aan het eind van de dag aan op mijn slaapadres, verrassend, aan de Schelde waar de grote boten voorbij varen.  Het is een mooie, warme avond en zie vanaf het balkon de zon ondergaan over de rivier.

Home zweet home.

Vanaf hier is het nog 2 dagen naar Edam en met een tussenstop in Dordrecht.  Zondagmiddag kom ik dan weer aan in Edam. Heerlijk om weer thuis te zijn, na een prachtige reis.

Hartelijke groet,

Herman

Fietsen in Charente-Maritien & Charente.

Mijn route door de 2 departementen.

Het landschap van Charente-Maritime en Charente, departementen aan de westkust, is adembenemend.De klaprozen staan in volle bloei en vormen prachtige rode decoraties tussen de graanvelden, de zoutpannen en oesterbedden.

Een ruïne uit de 12e eeuw.

La Rochelle, Île de Ré en Rochefort liggen aan de Atlantische Oceaan. Ik heb hier prachtig langs de zee gefietst en veel moois gezien; havens waar de boten droog liggen bij laag water en een werkelijk schitterende brug tussen La Rochelle en Île de Ré. Hier ben ik over heen gereden.

De brug naar Ile-de-Re.

In Rochefort, een aansprekend stadje met 25000 inwoners, is er markt. Er staan 20 kramen, de meeste bieden producten uit de regio aan, vaak door de producent zelf. Nieuwe aardappelen van Île de Ré, wijn uit de Bordeaux streek (alle flessen hebben kurken) en pruimen uit Agen liggen voor het uitzoeken. De klandizie bestaat uit 50 plussers, iedereen kent elkaar schudt handen of zoent.De lokale bar zorgt voor koffie en pression.

Zoutwinning en verkoop.

Op het glooiende platteland zie ik veel veeteelt (met prachtige Limousin en Charlois dieren) en wordt er maïs en zonnebloemen geteeld. De uitgestorven gehuchten hebben allen wel een prachtige oude kerk uit de 12-13e eeuw met een eenvoudig interieur. Ik rij veel over gravel fietspaden, langs kleine watertjes en kom bijna niemand tegen. Langs de Charente wordt veel gevist, twee vissers tillen samen een voor mij wel 2 meter lange vis terug in het water.

Een door eenvoud schitterend dorpskerkje.

Op Hemelvaartsdag doe ik de stad Cognac aan, alleen de naam beloofd al veel. Helaas zijn alle publieke diensten en de meeste winkels gesloten, de stad maakt een uitgestorven indruk op mij. Veel grote, on-Frans goed onderhouden gebouwen geven een surrealistische indruk als van een andere planeet. De terrassen zijn gevuld met toeristen, kijken en gezien worden lijkt hier het motto. Een kerkklok luidt en de oudere kerkgangers stromen toe. In de kerk hangt een plateau ter nagedachtenis aan WO I, de slagvelden en de doden staan er op vermeld. Het zijn er heel veel en maakt een diepe indruk op me.

De drank Cognac is ontdekt  in de 17e eeuw door Hollandse kooplieden.  Gedestilleerde wijn blijft lang(er) houdbaar na opslag in eiken vaten. Sindsdien is er een proces van verfijning en bescherming gaande, in 1936 werd de AOC status toegekend en zijn de productiegebieden en wijnsoorten beschreven. Wijn voor cognac rijpt minimaal 2 jaar in eiken vaten, afkomstig uit het nabijgelegen Limousin

Royan weet mij een weekend vast te houden, een bruisende boulevard langs de Gironde waar het met 30 graden prima toeven is. De rivier is hier breed en de stroming is erg sterk. Mooie stranden, havens voor de pleziervaart met prachtige boten geven een weelderige indruk. Iets verder van de boulevard is het een gewone Franse stad, zonder een echt centrum. Het oude centrum is door de geallieerden vakkundig weg gebombardeerd in WO II.

Royan, vanaf de Gironde.

Ondertussen fiets ik weer verder, door een prachtig landschap langs de Gironde, richting Bordeaux waar ik het pinksterweekend samen met Mieke door ga brengen, ik kijk er naar uit.

De Gironde.

Hartelijke Groet

Herman

La Velo Francette.

De route deze week.

La Velo Francette is een van de vele Franse lange afstandsfietspaden en loopt vanaf het Kanaal (Ouistreham) naar de Atlantische Oceaan (La Rochelle). In totaal is het traject 630 km lang. Als ik deze blog post ben ik in La Rochelle en het het hele fietspad gereden.

Le Velo Francette.

Meer info over dit en andere Franse fietspaden is te vinden op www.freewheelingfrance.com/bike-routes-in-france/la-velo-francette.html

Prachtige bloemen overal.

Het pad is redelijk vlak, vlakker als de omgeving; het loopt langs een oud, niet meer in gebruik, treintraject en later volgt het de rivieren oa. de Mayenne en de Loire.

Rivier en stad, beide dezelfde naam; Mayenne.

Ik heb er van genoten, het is uiterst rustig, geen auto’s, een enkele fietser of wandelaar kom je hier tegen. Het meestal glooiende rivierenlandschap is schitterend, prachtige kronkelende watertjes, kleine sluisjes, watervalletjes, rustieke dorpjes en vooral rust.

Wijngaarden bij Saumur.

Ik heb bijna elke dag de koekoek horen roepen, ijsvogeltjes en hagedissen gezien. Uren heb ik gefietst met prachtige vogelgeluiden als begeleiding.In een dorpje was er zelfs geen internet, onthaasting was hier het motto.

RUST!

Het prachtige middeleeuwse stadje Domfront is een aparte vermelding waard, krijg je de kans, besteed er dan een bezoek aan. Het is er schitterend.

Tussen Anger en Saumur heb ik de D-weg gevolgd, de fietsroute was slecht, niet of matig verhard met kuilen en boomwortels; het had veel weg van een geitenpad. 

Tot Saumur in lange broek en jas gefietst, gelukkig wordt het nu wat warmer en kan ik in zomerkleren fietsen.


Er staat nog water in.

Het traject Panthenay – Niort was schitterend, mooie landschappen, oude burchten en kerken, een koffietje in de lokale bar en een praatje met een boer die mais aan het zaaien is maakt het tot een geweldige ervaring die moeilijk op papier weer te geven is.

Une pression.

Ondertussen ben ik in La Rochelle aangekomen en ik blijf het weekend hier.
Het strand lokt en het is heerlijk eten hier aan de Atlantische kust, er is een overvloed aan de meest heerlijke vis en schaaldieren beschikbaar.

Kortom la Douce France.

Bon weekend