Amsterdam ‘s-nachts.

Als avond- en nachtfotograaf is Amsterdam een prachtig object. Ik zwerf  graag met mijn camera door de stad op zoek naar het mooie foto’s.

Afgelopen week ben ik er een paar keer geweest en heb ik me beperkt tot de bekende plekken rond het Centraal station. 

Bovenstaande foto laat het IJ zien met de lichten van een passerende veerboot.

Kenmerk van veel nachtfoto’s is dat er een diepblauwe lucht op te zien is. De zon is al onder, het blauwe uurtje. 

Een leermoment voor mij was dat HDR bij langere sluitertijden niet mogelijk is, er ontstaat dan een foto die een mix toont van beweging en bevroren bewegingen. Dit kun je vergelijken met een waterval die voor de helft bevroren is. Uiteraard werkt een mix van korte en lange(re) sluitertijden in een foto niet, was leuk om te ontdekken.

Tot slot een paar foto’s waarin de invloed van licht en zon goed te zien is. Tussen de eerste en de laatste zit 25 minuten.

Een volgende keer meer over deze leuke vorm van fotografie.

De schoonheid van verval.

Recent met een vriend een bezoek gebracht aan het Mekka van de Urbex; België. De stilstaande hoogovens van Luik stonden op ons programma. Het bedrijf ontstond in 1842, werd eind vorige eeuw overgenomen door ArcelorMittal en werd in 2014 stilgelegd.

Na even zoeken vonden we de ingang. Het was doodstil hier, alleen het geklepper van een paar golfplaten was te horen. Later liepen we nog een paar Belgische Urbexers tegen het lijf.

Een interessant detail was de machinekamer, hier werd m.b.v stoom elektriciteit opgewekt. Hitte was beschikbaar als bijproduct bij de productie van cokes, deze werd hier gerecycled. In een hoek van het gebouw was het rubber van de kabels verbrand door koperdieven. De verschillende generatoren waren in verschillende staat van ontbinding, zelf de rotor was er soms al uitgehaald.


De heilige graal van het complex was voor ons de hoogoven en de controle kamer. Helaas hebben we laatste niet kunnen vinden. De hoogoven uiteraard wel, het was goed te zien hoe het productieproces in z’n werk ging.

Al met al een prachtige Urbex locatie waar veel te zien en veel te fotograferen is.

Gare de Liege-Gullemins.

Informatie.

Station Luik-Gullemins is het belangrijkste station van Luik, het is genoemd naar de wijk Gullemins, waarin het ligt. De wijk op z’n beurt is genoemd naar de kloosterorde van de Wilhelmieten, die daar in 1827 een klooster stichten.

Het station is gemaakt van staal, glas, wit beton en Belgische blauwe hardsteen, en beschikt over een monumentale overkapping van 160 m lang en 35 m hoog. De feestelijke opening van het station plaats in 2009.Na een internationale wedstrijd werd het project van de bekende architect Santiago Calatrava gekozen. Hij ontwierp ook stations in New York, Luzerne, Lyon en Zurich.

Fotografie.

Recent hebben we ’s-avonds hier foto’s gemaakt; we begonnen bij zonsondergang en zijn doorgegaan tot 2 uur er na, het blauwe uurtje hebben we meegenomen.

Ik had al een paar keer hier opnames gemaakt, de mogelijkheid om in het donker te fotograferen trok mij aan. De schitterende lijnen van het ontwerp van de beroemde architect Santiago Calatrava, gecombineerd met de verlichting en de mogelijkheid om met lange sluitertijden bewegingen te laten zien trok mij aan.

Het werd een feestje, de locatie was mooier dan ik me had voorgesteld. Ik kom hier zeker nog een keer bij donker terug om meer foto’s te maken.

Techniek: Nikon D7100 / Nikon 10-20 mm /ISO 100


Maison Hommel

Maison Hommel ligt in Luxemburg, een voormalige boerderij die al is opgekocht door een ontwikkelaar. Een buurman, die even kwam contoleren wat we aan het doen waren vertelde dat de gebouwen binnenkort gesloopt en worden er 4 nieuwe woningen op gebouwd.

Binnenkomen was eenvoudig, het hek op de oprijlaan stond open en de deuren van de achteringang van de woning was niet afgesloten.

Het geheel maakte een vervallen indruk, veel was er al vernield, gesloopt en met graffiti bespoten. Het woongedeelte was het meest interessant. De slaapkamer maakte een redelijk authentieke indruk.

Het orgel was een beauty, de bladmuziek lag er nog op. Erg fraai.

Verder waren er erg veel spinnenwebben en een paar leuke details zoals een oude worstmolen, handmatig bediend, en een balansweegschaal. De laatste werd indertijd in Nederland gebruikt voor het wegen van baby’s.

Chateau Pink.

In december Chateau Pink bezocht,  binnen komen was eenvoudig. Gewoontegetrouw waren we al naar de achterkant gelopen, hier was alles dicht. Toen bleek de voordeur niet afgesloten te zijn, we waren binnen.

Het leek erop dat er gerestaureerd werd, alles was netjes opgeruimd en het leek erop dat spullen opgeslagen werden in speciale ruimtes.

Binnen zijn prachtige kleuren te zijn, versterkt door het invallende zonlicht. 

Het kasteel is goed begaanbaar, alleen het dak is verdwenen door brand.

Ik vond vooral de trap interessant.



Van Ho Chi Ming City naar Ving Tau.


Met de rug naar het drukke HCM (Ho Chi Minh City) is de terminal voor de ferry naar het 100 km verder gelegen Ving Tau een verademing.

Het verkeer raast op afstand en de skyline van de stad in ontwikkeling ligt aan de horizon. Op de Mekong varen boten van verschillend kaliber in een gestage stroom voorbij.

Bij de terminal zijn verschillende fotografen met hun modellen actief bezig met het maken van opnames. Voor mij is dit opvallend, in tegenstelling tot wat ik gewend ben gebeurt dit hier in de volle zon. Ik fotografeer even mee en het levert dan ook inderdaad een foto op met harde contrasten, smaken verschillen.

We schepen in en varen stroomafwaarts de Mekong af richting zee, een tocht van 100 km die 2 uur gaat duren. Het eerste stuk moeten we binnen blijven, we varen door de havens en ik denk dat fotograferen hier niet op prijs wordt gesteld. Wel is door de ramen de activiteit waar te nemen, container terminals en grote zeeschepen die op de rivier gelost worden in binnenvaartschepen. Een kolenterminal completeert het beeld.  Het beeld wordt groener, landelijker en we mogen naar buiten. Aan de horizon wordt een grote brug over de Mekong gebouwd met een hoogte die vrije doorvaart voor grote boten mogelijk maakt. Container schepen en bulkcarriers passeren ons, een zeegaande sleepboot trekt aan een bak geladen met bouwmaterialen en een kraan.

Plotseling wordt de rivier breder en de golfslag hoger, de boot begint een ander ritme te vertonen. We zijn in de monding van de Mekong gekomen en zien in de zee liggen, veel scheepvaart hier en ook veel boten voor anker op de stroom.We meren aan in Ving Tau, daar de Mekong in zee uitmond. Een haven stad die in het weekend bruist van activiteiten, veel bewoners uit HCM brengen hun weekend hier door. Wij zijn er op een doordeweekse dag en het is hier uitgestorven. Alleen de taxi’s maken zich druk voor een ritje. We kiezen ervoor om te lunchen aan de waterlijn met uitzicht op de drukke scheepvaart, zowel op de Mekong als op zee.We eten een hotpot met heerlijke vis; zo uit zee, verser kan het bijna niet.

Aan het eind van de middag schepen we ons in voor de terugvaart naar HCM, terwijl over de Mekong de avond valt en het water en de boten kleuren door de ondergaande zon.Het is al donker als we weer aanleggen, het eind van een heerlijke dag.

Sociaal netwerk in India.

Armoede en India zijn als twee handen op één buik. Voorbeelden daarvan zie je op straat te over en bedelaars vragen je continue om een gift voor eten.

We hebben ook voorbeelden gezien van arme mensen die door andere, lokale Indiërs, worden onderhouden.

 

In Lucknowhebben we gegeten in een moslim restaurant; de vegetarische curry was er heerlijk en naan werd bij de ingang direct vers gebakken op een holle oven. Met de eigenaar gesproken en hij noemde ons vrienden bij vertrek  werd betalen niet op prijs gesteld. We hebben hier meerdere mensen gratis zien eten. Ze werden ook als ‘vrienden’ beschouwd, zij waren zeker niet in de gelegenheid om te betalen. Mooi om te zien was dat toen ze hun eigen maaltijd hadden verorberd, ze de overgebleven resten van anderen kregen toegeschoven.

Een andere vrouw, duidelijk een bedelaarster, kwam binnen en kreeg van de eigenaar een muntstuk in de hand geduwd en verliet daarna het restaurant. Het zag er uit als een bekend patroon, er werd niet gebedeld, ik zag haar dit bij een ander shopje herhalen. Het ziet er naar uit dat lokale ondernemers de armen ondersteunen.

We hebben deze ondernemer op internet gevonden, meer info is er hier te vinden https://www.youtube.com/watch?v=diDuEAKA0wA&feature=share

 

In Jaipur kwamen we via een foodvlog terecht voor het ontbijt bij een ontbijtstalletje. Er werd masala thee geschonken met daarbij witte bolletjes met boter en samosa. Het eten was verrukkelijk, we hebben er twee keer ontbeten.

Via gesprekken met andere eters kwamen we erachter dat dit tentje een sociale functie heeft in de omgeving; de winst van het theehuisje wordt al 40 jaar besteed aan onderhoud van arme mensen daar. Hier wordt huisvesting en eten voor beschikbaar gesteld.

De ondernemer zit in een bureaustoel voor zijn theehuisje en iedereen betuigd respect aan hem. In zijn witte kleren heeft hij een hoog Maria Teresa gehalte.

 

We vonden het mooi om deze initiatieven te zien en mee te maken. Het zoeken naar bijzondere plekken om te eten levert een verrassende bijvangst op. De gesprekken zijn bijzonder inspirerend geweest en hebben een blijvende indruk op ons gemaakt.

Hartelijke groet,

Herman

Ps:  foto’s van India Meer foto’s van India

Taking less and better photos.

Taking less and better photos.

 

 

 

 

 

 

Modern digital camera’s can handle lots of pictures without extra costs. My 32 GB card can store 550 RAW pictures. The capacities of hard disks are steadily increasing and I am storing more and more photos. Although I’ve organised them in LR it’s difficult to see al my picks.

 

 

 

 

 

 

On a trip to Portugal, I realised after a few days that I forgot to take the battery charger of my camera; stupid, stupid, stupid.  The next shop was in Lisbon; 400 km’s away. Then I realised myself that I still had the capacity of 400 photos in my battery; so after a quick calculation I could make every day 20-30 pics. The challenge was to use this left capacity as efficient as possible. Taking only those with almost 100 % guarantee that they will survive the quality check on my pc. And yes it was a challenge, simply making better photos. Taking more time for a picture, looking better to the composition and checking carefully the settings were the instruments for this. For one week I was working that way and the results were there.

 

 

 

 

 

 

 

 

When my battery was almost empty we were parking our car in front of a photo printing shop, asking inside if they were able to recharge by battery the answer was yes; a great surprise.  After 1 hour I had a fully loaded battery with 900 pics capacity, enough for the rest of the trip.

 

 

 

 

 

 

So, at the end of our holiday I went home with lots of nice photos and a new experience; taking less but better pictures is working.

 

The next challenge is to have the camera in the M and not in the A modus.

 

Herman

 

Are you still making lots of photos and throwing them away when you are at home? I am interested in hearing your experiences.

 

 

 

 

 

 

Ps. If you are in the neighbourhood pay a visit to photo Mourais in Sabrosa. They do a wonderful job in printing your photos and can assist by empty batteries!

Urban Photo Race in Amsterdam

Yesterday I’ve participated in this event in Amsterdam, together with 3 friends.
The registration point was close to the Albert Cuyp Market; a busy place with lot’s of different people, colours and sceneries.
After registration we received our first themes and the first checkpoint. The themes were: Eye contact, I wish the world take me, as I am (Vincent van Gogh and high. With the intention to capture photo’s according the themes we started. The advantage of this is the focus; we were looking to the world around us through the lens of a photographer looking for pictures meeting the themes.

It was easy to catch the pictures, the themes were recognisable and in time we reached the first checkpoint at the MuseumPlein.
Shocking here was an exhibition of T-shirts, I guess several hundreds of them, hanging on lines between trees and fluttering in the wind, each of them with a name on them. The explanation was that the name on each T-shirt was linked to a Dutch child, killed with a violence action at home. I was really shocked; we consider our Duct society as civilised and each week a child is killed behind the front door at home.

At the first checkpoint we received the next themes; Desire is the essence of man (Spinoza) and nothing here, together with the location of the second checkpoint.
The level of themes was less clear or more open and we were less focussed on our job. Walking trough a beautiful part of Amsterdam, De Pijp, we passed the famous Hallen with lot’s of small shops and food-corners. Nice place for making pictures.
Coming to the second checkpoint, we realised that we were to early and decided to continue the day on a terracce in the neighbourhood. Enjoying a glass of wine and checking each other pictures we concluded that the urban Photo Race was a great event; it gave us the opportunity to meet each other and spent a nice day in Amsterdam with some nice pictures as reward.

June 2015
Herman